Nema boga u Susedgradu

Priče Roberta Perišića su jedna od najboljih lektira za devedesete i o devedesetim; surovo precizne ali i besno duhovite, one, prema rečima autora, govore o "nestanku generacije", izgubljene po ratištima ili kasnije utopljene u drogi, alkoholu, posttraumatskom sindromu (PTSP), ili prosto krizi srednjih godina.

Forma je uglavnom dijaloška, proistekla iz tradicije pisaca poput Bukovskog, Karvera i Hemingveja, mada Perišić kao važne pominje i uticaje popularne kulture: Džonija Štulića, grupu Haustor, Nika Kejva.

Pored očite brige za ritam i sažetost izlaganja, kao i svi istinski dobri pripovedači, Perišić veliku pažnju poklanja jeziku, bilo da se radi o vernom dočaravanju dalmatinskog dijalekta ili iskrivljenog engleskog kojim govori većina emigranata iz ovih krajeva.