Pukovniku nema tko da piše

Stanje koje roman opisuje odnosi se na malog čovjeka, bespomoćnog da izmijeni svijet u njegovoj apsurdnosti i okrutnosti, te nas upozorava na oporu istinu da je i najjači čovjekov napor iracionalan i besmislen. Marquezova apsurdnost je melankolična, obojena osjećajem besciljnosti koja se kod pukovnika i njegove supruge javlja iz staračkog razočaranja i kronične bespomoćnosti.